ایمپلنت دندان یکی از روش های جایگزینی دندان های از دست رفته است که با قرار دادن یک پایه در استخوان فک، امکان نصب روکش یا سایر انواع پروتز دندانی را فراهم می کند. با این حال، درمان ایمپلنت فقط به جراحی و قرار دادن پایه محدود نمی شود. از نخستین جلسه مشاوره تا نصب روکش نهایی، چند مرحله تشخیصی، جراحی و پروتزی انجام می شود که هر کدام در نتیجه درمان اهمیت دارند.
در کلینیک دکتر دل آرام ، انتخاب روش درمان بر اساس وضعیت استخوان فک، سلامت لثه، شرایط عمومی بیمار و نیازهای عملکردی و زیبایی انجام می شود. آشنایی با مراحل ایمپلنت به بیمار کمک می کند بداند در هر جلسه چه اتفاقی می افتد، چه مدت باید برای ترمیم صبر کند و چرا ممکن است برنامه درمان افراد با یکدیگر متفاوت باشد.
ایمپلنت دندان از چه اجزایی تشکیل شده است؟
پیش از بررسی مراحل درمان، بهتر است با اجزای اصلی ایمپلنت آشنا شویم. یک ایمپلنت معمولی برای جایگزینی یک دندان، از سه بخش اصلی تشکیل می شود:
- پایه ایمپلنت: قطعه ای معمولا از جنس تیتانیوم یا در برخی سیستم ها از جنس زیرکونیا است که در استخوان فک قرار می گیرد و نقش ریشه مصنوعی دندان را دارد.
- اباتمنت: قطعه اتصال دهنده ای است که بین پایه ایمپلنت و روکش قرار می گیرد.
- روکش ایمپلنت: بخش قابل مشاهده ای است که ظاهر و عملکرد تاج دندان را بازسازی می کند.
این اجزا باید با دقت انتخاب و هماهنگ شوند تا روکش نهایی از نظر اندازه، شکل، رنگ و نحوه تماس با دندان های مقابل وضعیت مناسبی داشته باشد.
مرحله اول: مشاوره و معاینه اولیه
اولین مرحله ایمپلنت با بررسی وضعیت دهان و دندان و گفت و گو درباره نیازهای بیمار آغاز می شود. در این جلسه، دندانپزشک فقط محل دندان از دست رفته را بررسی نمی کند، بلکه شرایط کلی دهان، لثه ها و استخوان فک را نیز ارزیابی می کند.
مواردی که معمولا در معاینه اولیه بررسی می شوند عبارت اند از:
- تعداد و محل دندان های از دست رفته
- وضعیت لثه ها و وجود التهاب یا بیماری های پریودنتال
- میزان و کیفیت استخوان در ناحیه مورد نظر
- وضعیت دندان های مجاور و دندان های مقابل
- نحوه قرار گرفتن دندان ها روی یکدیگر و شرایط بایت
- سابقه بیماری های عمومی، داروهای مصرفی و عوامل موثر بر ترمیم
- انتظارات بیمار از نظر زیبایی، جویدن و زمان بندی درمان
در این مرحله ممکن است مشخص شود که بیمار پیش از کاشت ایمپلنت به درمان های دیگری مانند جرم گیری، درمان عفونت لثه، ترمیم دندان های پوسیده یا خارج کردن دندان غیرقابل نگهداری نیاز دارد.
آیا همه افراد می توانند ایمپلنت انجام دهند؟
خیر. مناسب بودن ایمپلنت باید برای هر فرد به صورت جداگانه بررسی شود. سلامت عمومی، کنترل بیماری های زمینه ای، وضعیت لثه، میزان استخوان و امکان رعایت بهداشت دهان از عوامل مهم در تصمیم گیری هستند. بعضی شرایط مانع قطعی درمان نیستند، اما ممکن است به کنترل پزشکی یا برنامه درمانی متفاوت نیاز داشته باشند.
مرحله دوم: تصویربرداری و طراحی طرح درمان
پس از معاینه، اطلاعات تشخیصی برای تعیین محل، تعداد و ابعاد مناسب ایمپلنت جمع آوری می شود. تصویربرداری با توجه به شرایط بیمار می تواند شامل رادیوگرافی معمولی یا تصویربرداری سه بعدی مانند CBCT باشد.
تصاویر سه بعدی در مواردی که بررسی دقیق حجم استخوان، موقعیت عصب فک پایین، حفره سینوس یا ساختارهای مجاور اهمیت دارد، اطلاعات بیشتری در اختیار دندانپزشک قرار می دهند. البته انجام CBCT برای همه بیماران ضروری نیست و نوع تصویربرداری باید بر اساس نیاز تشخیصی انتخاب شود.
در طراحی طرح درمان، موارد زیر مشخص می شوند:
- تعداد ایمپلنت های مورد نیاز
- محل و جهت قرارگیری پایه ها در استخوان
- قطر و طول مناسب ایمپلنت با توجه به شرایط استخوان
- نیاز احتمالی به پیوند استخوان یا سینوس لیفت
- امکان نصب روکش موقت یا بارگذاری فوری
- نوع روکش و روش اتصال آن به ایمپلنت
- ترتیب جلسات و زمان تقریبی هر مرحله
در پایان این مرحله، بیمار باید درباره روند درمان، گزینه های جایگزین، محدودیت ها، عوارض احتمالی و هزینه های اعلام شده توسط کلینیک اطلاعات کافی دریافت کند.
مرحله سوم: آماده سازی دهان و استخوان فک
در برخی بیماران می توان پس از تکمیل بررسی ها مستقیما وارد مرحله جراحی شد. اما اگر در دهان عفونت فعال، بیماری لثه کنترل نشده یا کمبود استخوان وجود داشته باشد، ابتدا باید این مشکلات بررسی و در صورت نیاز درمان شوند.
درمان بیماری های لثه و عفونت های دهان
وجود التهاب و عفونت کنترل نشده در بافت های اطراف دندان می تواند شرایط مناسبی برای درمان ایمپلنت ایجاد نکند. به همین دلیل، درمان بیماری های لثه و رسیدگی به مشکلات دندانی پیش از جراحی اهمیت دارد.
پیوند استخوان در صورت کمبود حجم استخوان
اگر استخوان فک از نظر ارتفاع یا عرض برای نگهداری مناسب ایمپلنت کافی نباشد، ممکن است پیوند استخوان یا روش های بازسازی استخوان مانند GBR پیشنهاد شود. در این روش ها، با استفاده از مواد پیوندی و در صورت نیاز غشاهای مخصوص، شرایط برای تشکیل یا حفظ حجم استخوان فراهم می شود.
در بعضی موارد، پیوند استخوان همزمان با کاشت ایمپلنت انجام می شود؛ اما در موارد دیگر لازم است ابتدا بازسازی استخوان صورت بگیرد و پس از ترمیم، ایمپلنت در محل قرار داده شود.
سینوس لیفت در فک بالا
در ناحیه دندان های عقبی فک بالا، نزدیک بودن کف سینوس به محل کاشت ممکن است فضای عمودی استخوان را محدود کند. در چنین شرایطی، بسته به میزان استخوان موجود و سایر عوامل، ممکن است روش سینوس لیفت باز یا بسته برای افزایش ارتفاع استخوان مورد نیاز باشد.
انجام پیوند استخوان یا سینوس لیفت برای همه بیماران ضروری نیست. تصمیم درباره این روش ها پس از بررسی تصاویر و شرایط واقعی استخوان گرفته می شود.
مرحله چهارم: جراحی کاشت پایه ایمپلنت
پس از آماده شدن شرایط دهان و فک، جراحی کاشت ایمپلنت انجام می شود. این جراحی در بسیاری از موارد با بی حسی موضعی صورت می گیرد و روش دقیق آن به محل کاشت، تعداد ایمپلنت ها و شرایط بیمار بستگی دارد.
روند معمول جراحی شامل مراحل زیر است:
- آماده سازی ناحیه جراحی: محل مورد نظر بررسی و برای انجام جراحی آماده می شود.
- دسترسی به استخوان: در روش متداول، با کنار زدن کنترل شده بافت لثه، استخوان فک در دسترس قرار می گیرد.
- آماده سازی محل کاشت: با ابزارهای مخصوص، فضای متناسب با ابعاد ایمپلنت در استخوان ایجاد می شود.
- قرار دادن پایه ایمپلنت: پایه در موقعیت و عمق برنامه ریزی شده قرار می گیرد.
- بستن محل جراحی: بسته به روش انتخاب شده، روی ایمپلنت قطعه پوشاننده یا هیلینگ اباتمنت قرار می گیرد و بافت لثه در صورت نیاز بخیه می شود.
در پایان جراحی، ممکن است ایمپلنت زیر لثه باقی بماند یا قطعه ای از آن برای شکل دهی بافت لثه از دهان قابل مشاهده باشد. انتخاب روش یک مرحله ای یا دو مرحله ای به وضعیت استخوان، پایداری اولیه ایمپلنت و برنامه درمان بستگی دارد.
آیا جراحی ایمپلنت درد دارد؟
در زمان جراحی، بی حسی موضعی برای کنترل درد استفاده می شود. پس از برطرف شدن اثر بی حسی، ممکن است مقداری درد، تورم، کبودی یا حساسیت در محل جراحی ایجاد شود. شدت و مدت این علائم در افراد مختلف یکسان نیست و به وسعت جراحی و شرایط بدن بستگی دارد.
دستورهای مراقبتی پس از جراحی باید مطابق توصیه دندانپزشک رعایت شوند. در صورت بروز درد رو به افزایش، تورم شدید، تب، ترشح چرکی یا خونریزی کنترل نشده، لازم است با مرکز درمانی تماس گرفته شود.
مرحله پنجم: دوره ترمیم و جوش خوردن ایمپلنت با استخوان
یکی از مهم ترین مراحل ایمپلنت، دوره ای است که طی آن پایه ایمپلنت با استخوان اطراف ارتباط زیستی برقرار می کند. این فرایند که استئواینتگریشن یا یکپارچگی استخوانی نام دارد، برای ایجاد تکیه گاه پایدار جهت نصب روکش اهمیت دارد.
در این دوره، سلول های استخوانی در سطح ایمپلنت و اطراف آن فعالیت می کنند و به تدریج شرایط اتصال پایدار پایه به استخوان فراهم می شود. به همین دلیل، نصب روکش نهایی معمولا تا زمانی که دندانپزشک از وضعیت ترمیم و پایداری ایمپلنت اطمینان پیدا کند، به تعویق می افتد.
مدت زمان جوش خوردن ایمپلنت چقدر است؟
زمان ترمیم برای همه بیماران یکسان نیست. در بسیاری از موارد، دوره جوش خوردن ایمپلنت چند ماه طول می کشد و ممکن است حدود ۲ تا ۶ ماه زمان نیاز داشته باشد. با این حال، نوع استخوان، محل قرارگیری ایمپلنت، شرایط عمومی بیمار، نیاز به پیوند استخوان و روش جراحی می توانند این زمان را تغییر دهند.
برای مثال، در بعضی شرایط استخوان فک پایین و بالا از نظر تراکم و روند ترمیم تفاوت دارند. همچنین اگر پیوند استخوان گسترده انجام شده باشد، ممکن است پیش از ورود به مرحله پروتز به زمان بیشتری نیاز باشد.
بنابراین، زمان نصب روکش نباید صرفا بر اساس یک عدد ثابت تعیین شود. ارزیابی بالینی و در صورت نیاز تصویربرداری و بررسی پایداری ایمپلنت، مبنای تصمیم گیری برای ادامه درمان است.
در دوره ترمیم چه مراقبت هایی لازم است؟
رعایت مراقبت های پس از جراحی به کاهش مشکلات احتمالی و فراهم شدن شرایط مناسب ترمیم کمک می کند. مهم ترین توصیه ها عبارت اند از:
- از وارد کردن فشار و جویدن غذاهای سخت روی محل جراحی خودداری کنید.
- دستورهای مربوط به تغذیه و بهداشت دهان را طبق توصیه دندانپزشک رعایت کنید.
- محل جراحی را با فشار یا دستکاری تحریک نکنید.
- داروها را فقط طبق دستور پزشک یا دندانپزشک مصرف کنید.
- از استعمال دخانیات خودداری کنید؛ زیرا می تواند روند ترمیم و سلامت بافت های اطراف ایمپلنت را تحت تاثیر قرار دهد.
- جلسات معاینه و پیگیری را در زمان تعیین شده انجام دهید.
مرحله ششم: باز کردن ایمپلنت و نصب قطعه شکل دهنده لثه
اگر ایمپلنت در زمان ترمیم زیر بافت لثه پوشانده شده باشد، پس از تایید روند جوش خوردن، ممکن است به یک مرحله جراحی محدود برای دسترسی به آن نیاز باشد. در این مرحله، پوشش روی ایمپلنت برداشته می شود و قطعه ای به نام هیلینگ اباتمنت یا فرم دهنده لثه روی آن قرار می گیرد.
وظیفه این قطعه کمک به شکل گیری مناسب بافت نرم اطراف محل خروج ایمپلنت است. فرم لثه در این ناحیه اهمیت زیادی دارد؛ زیرا باید اطراف روکش نهایی را به شکل مناسبی دربر بگیرد و از نظر زیبایی و بهداشت شرایط مطلوبی داشته باشد.
در روش هایی که ایمپلنت از ابتدا با هیلینگ اباتمنت قرار داده شده است، ممکن است نیازی به این مرحله جراحی جداگانه نباشد.
مرحله هفتم: قالب گیری یا اسکن دیجیتال و ساخت روکش
پس از تایید وضعیت ایمپلنت و آماده شدن بافت لثه، مرحله ساخت روکش آغاز می شود. در این مرحله، اطلاعات دقیق از موقعیت ایمپلنت، شکل لثه و وضعیت دندان های مجاور و مقابل ثبت می شود.
برای ثبت این اطلاعات می توان از قالب گیری معمولی یا اسکنر داخل دهانی استفاده کرد. انتخاب روش به تجهیزات موجود، شرایط دهان و نوع پروتز بستگی دارد.
اطلاعات ثبت شده به لابراتوار دندانسازی ارسال می شود تا روکش متناسب با شرایط بیمار ساخته شود. در طراحی روکش، فقط ظاهر دندان اهمیت ندارد؛ بلکه باید مواردی مانند ارتفاع، عرض، شکل سطوح تماس، رنگ و نحوه قرارگیری دندان در هنگام جویدن نیز بررسی شوند.
روکش ایمپلنت از چه موادی ساخته می شود؟
روکش های ایمپلنت می توانند از مواد مختلفی ساخته شوند. انتخاب ماده مناسب به محل دندان، میزان فشار جویدن، نیاز زیبایی، فضای موجود و طرح درمان بستگی دارد.
برخی از مواد رایج عبارت اند از:
- زیرکونیا: ماده ای سرامیکی با استحکام مناسب که در بسیاری از ترمیم های ایمپلنتی کاربرد دارد.
- سرامیک های تقویت شده: در برخی شرایط برای دستیابی به ویژگی های زیبایی و عملکردی مورد نظر استفاده می شوند.
- ترکیب فلز و سرامیک: در بعضی طرح های پروتزی، ساختار فلزی با پوشش سرامیکی به کار می رود.
هیچ ماده ای برای تمام بیماران و همه موقعیت های دهان بهترین انتخاب نیست. دندانپزشک با توجه به شرایط بالینی و محل ایمپلنت، نوع مناسب روکش را تعیین می کند.
مرحله هشتم: نصب روکش نهایی روی ایمپلنت
پس از آماده شدن روکش، نوبت به اتصال آن به ایمپلنت می رسد. در این مرحله، ابتدا اباتمنت مناسب انتخاب یا نصب می شود و سپس روکش روی آن قرار می گیرد.
اتصال روکش به ایمپلنت معمولا به دو روش انجام می شود:
اتصال پیچی روکش
در این روش، روکش از طریق پیچ مخصوص به ایمپلنت یا اباتمنت متصل می شود. وجود مسیر دسترسی به پیچ امکان باز کردن روکش را در برخی شرایط درمانی و تعمیراتی فراهم می کند. محل دسترسی پیچ پس از نصب با ماده مناسب بسته می شود.
اتصال چسبی یا سمان شونده
در این روش، روکش با استفاده از ماده چسباننده مخصوص روی اباتمنت ثابت می شود. کنترل میزان ماده چسباننده و پاک سازی کامل باقی مانده آن اهمیت دارد؛ زیرا باقی ماندن سمان در اطراف ایمپلنت می تواند به بافت لثه آسیب برساند.
انتخاب روش اتصال به طراحی پروتز، موقعیت ایمپلنت، شرایط بافت و نظر دندانپزشک بستگی دارد.
بررسی بایت و تماس دندان ها
پس از نصب روکش، نحوه تماس آن با دندان های مقابل و مجاور بررسی می شود. اگر فشار جویدن روی روکش بیش از حد یا نامتعادل باشد، ممکن است لازم باشد تنظیمات محدودی انجام شود.
همچنین شکل روکش، تماس با دندان های کناری، وضعیت لثه و امکان تمیز کردن اطراف آن ارزیابی می شود. در صورت نیاز، اصلاحات لازم انجام می گیرد تا روکش از نظر عملکرد و بهداشت وضعیت مناسبی داشته باشد.
آیا می توان ایمپلنت و روکش را در یک روز انجام داد؟
اصطلاح ایمپلنت فوری یا دندان در یک روز گاهی باعث می شود تصور شود که در تمام موارد، پایه ایمپلنت و روکش دائمی در یک جلسه نصب می شوند. در حالی که این اصطلاح می تواند به چند روش درمانی متفاوت اشاره داشته باشد.
در برخی بیماران، پایه ایمپلنت بلافاصله پس از کشیدن دندان در محل قرار می گیرد. در شرایطی دیگر، ممکن است یک روکش موقت در فاصله کوتاهی پس از جراحی روی ایمپلنت نصب شود. این روش ها به معنای آماده بودن روکش نهایی در همان روز نیستند.
بارگذاری فوری فقط در شرایط مشخصی امکان پذیر است. از جمله عوامل مهم می توان به پایداری اولیه ایمپلنت، کیفیت و حجم استخوان، وضعیت بافت نرم، نبود برخی عفونت های فعال و امکان کنترل نیروهای وارد شده به ایمپلنت اشاره کرد.
اگر شرایط لازم فراهم نباشد، روش معمول با رعایت دوره ترمیم می تواند انتخاب مناسب تری باشد. تصمیم نهایی باید بر اساس معاینه و ارزیابی تخصصی گرفته شود.
کل فرایند ایمپلنت دندان چقدر زمان می برد؟
مدت زمان درمان به تعداد ایمپلنت ها، محل کاشت، وضعیت استخوان، نیاز به درمان های تکمیلی و روش انتخاب شده بستگی دارد. در یک مورد ساده که نیازی به پیوند استخوان یا درمان های اضافی ندارد، ممکن است روند درمان از جراحی تا نصب روکش طی چند ماه انجام شود.
اما اگر بیمار به پیوند استخوان، سینوس لیفت، درمان بیماری لثه یا جراحی های تکمیلی نیاز داشته باشد، مدت زمان درمان افزایش پیدا می کند.
جدول زیر یک نمای کلی از مراحل و زمان بندی تقریبی آن ها ارائه می دهد:
| مرحله درمان | زمان انجام |
|---|---|
| مشاوره و معاینه | جلسه اولیه و در صورت نیاز جلسات تکمیلی |
| تصویربرداری و طراحی طرح درمان | پس از معاینه و بر اساس نیاز تشخیصی |
| آماده سازی دهان یا پیوند استخوان | بسته به نوع درمان مورد نیاز |
| جراحی کاشت ایمپلنت | پس از آماده شدن شرایط درمان |
| جوش خوردن ایمپلنت با استخوان | در بسیاری از موارد حدود ۲ تا ۶ ماه، با امکان تفاوت در هر بیمار |
| قالب گیری یا اسکن و ساخت روکش | پس از تایید ترمیم و آماده شدن بافت لثه |
| نصب روکش نهایی | پس از آماده شدن پروتز و تایید تناسب آن |
این زمان ها قطعی نیستند و نباید به عنوان برنامه ثابت برای همه بیماران در نظر گرفته شوند. دندانپزشک پس از بررسی وضعیت ترمیم، زمان مناسب ورود به مرحله بعد را مشخص می کند.
بعد از نصب روکش ایمپلنت چه مراقبت هایی لازم است؟
نصب روکش به معنای پایان مراقبت های درمان نیست. ایمپلنت مانند دندان طبیعی ممکن است در صورت رعایت نکردن بهداشت دهان و مراجعه نکردن برای معاینه، دچار مشکلاتی در بافت های اطراف شود.
برای حفظ سلامت ایمپلنت و روکش، رعایت نکات زیر اهمیت دارد:
- دندان ها را به طور منظم و با روش صحیح مسواک بزنید.
- فضاهای بین دندانی و اطراف روکش را با ابزار مناسب مانند نخ دندان مخصوص ایمپلنت یا مسواک بین دندانی تمیز کنید.
- از وارد کردن فشار غیرمعمول به روکش خودداری کنید.
- در صورت عادت به دندان قروچه، موضوع را با دندانپزشک مطرح کنید.
- برای بررسی وضعیت لثه، استخوان و اتصالات پروتزی در فواصل توصیه شده مراجعه کنید.
- در صورت احساس لق شدن روکش، درد هنگام جویدن، خونریزی یا تورم اطراف ایمپلنت، معاینه را به تعویق نیندازید.
باید توجه داشت که التهاب اطراف ایمپلنت ممکن است در مراحل اولیه با نشانه هایی مانند قرمزی، تورم یا خونریزی لثه همراه باشد. تشخیص و درمان به موقع این مشکلات اهمیت زیادی دارد.
چه عواملی بر موفقیت درمان ایمپلنت تاثیر می گذارند؟
نتیجه درمان ایمپلنت به یک عامل محدود نیست و مجموعه ای از شرایط در آن نقش دارند. مهم ترین عوامل عبارت اند از:
- کیفیت و حجم استخوان: استخوان باید شرایط مناسبی برای قرارگیری و پایداری ایمپلنت داشته باشد.
- سلامت لثه: بیماری های لثه باید پیش از درمان شناسایی و کنترل شوند.
- وضعیت سلامت عمومی: برخی بیماری ها یا داروها می توانند بر روند ترمیم اثر بگذارند و باید در برنامه درمان لحاظ شوند.
- مهارت و برنامه ریزی درمانی: انتخاب موقعیت مناسب ایمپلنت و طراحی صحیح بخش پروتزی اهمیت دارد.
- رعایت بهداشت دهان: تمیز نگه داشتن اطراف ایمپلنت برای پیشگیری از التهاب ضروری است.
- مصرف دخانیات: استعمال سیگار و سایر دخانیات می تواند احتمال بروز مشکلات ترمیمی و بافتی را افزایش دهد.
- پیگیری های منظم: معاینه دوره ای به شناسایی زودهنگام مشکلات احتمالی کمک می کند.
هیچ روش درمانی نمی تواند موفقیت قطعی و مادام العمر را برای همه افراد تضمین کند. ارزیابی دقیق، انتخاب صحیح روش و مراقبت مستمر در کاهش خطر عوارض نقش دارند.
سوالات متداول درباره مراحل ایمپلنت دندان
اولین مرحله برای انجام ایمپلنت دندان چیست؟
اولین مرحله، مشاوره و معاینه دهان و دندان است. در این جلسه، وضعیت لثه، استخوان فک، دندان های مجاور، شرایط عمومی بیمار و نیازهای درمانی بررسی می شوند. سپس در صورت نیاز، تصویربرداری و طراحی طرح درمان انجام می شود.
بعد از جراحی ایمپلنت چه زمانی روکش نصب می شود؟
روکش نهایی پس از تایید ترمیم و پایداری ایمپلنت نصب می شود. در بسیاری از موارد، دوره جوش خوردن پایه با استخوان چند ماه طول می کشد؛ اما زمان دقیق به وضعیت استخوان، محل کاشت، شرایط بیمار و نیاز به درمان های تکمیلی بستگی دارد.
آیا بعد از کاشت ایمپلنت می توان دندان موقت داشت؟
در برخی بیماران امکان استفاده از دندان موقت وجود دارد. نوع و زمان نصب آن به پایداری اولیه ایمپلنت، محل دندان، شرایط بایت و نظر دندانپزشک بستگی دارد. دندان موقت لزوما به معنای امکان وارد کردن فشار جویدن روی ایمپلنت نیست.
آیا همیشه برای ایمپلنت به پیوند استخوان نیاز است؟
خیر. اگر استخوان فک از نظر حجم و کیفیت شرایط مناسبی داشته باشد، ممکن است کاشت ایمپلنت بدون پیوند استخوان انجام شود. پیوند استخوان زمانی مطرح می شود که حجم استخوان برای قرارگیری مناسب ایمپلنت کافی نباشد یا بازسازی ناحیه به دلایل درمانی ضرورت داشته باشد.
تفاوت پایه ایمپلنت و اباتمنت چیست؟
پایه ایمپلنت درون استخوان فک قرار می گیرد و نقش ریشه مصنوعی دندان را دارد. اباتمنت قطعه ای است که پایه را به روکش متصل می کند و بخش پروتزی روی آن قرار می گیرد.
آیا نصب روکش ایمپلنت درد دارد؟
نصب روکش معمولا نسبت به جراحی کاشت ایمپلنت مداخله محدودتری دارد. با این حال، میزان حساسیت یا ناراحتی به وضعیت لثه، نوع اتصال و شرایط دهان بستگی دارد. اگر پس از نصب روکش درد مداوم یا درد هنگام جویدن وجود داشته باشد، باید علت آن بررسی شود.
آیا روکش ایمپلنت قابل تعویض است؟
در صورت آسیب دیدن روکش، تغییر شرایط لثه یا نیاز به اصلاح پروتز، ممکن است تعویض یا ترمیم آن لازم شود. امکان و روش انجام این کار به نوع اتصال روکش، وضعیت اباتمنت و سلامت پایه ایمپلنت بستگی دارد.
جمع بندی
درمان ایمپلنت دندان مجموعه ای از مراحل به هم پیوسته است که از مشاوره و بررسی وضعیت دهان آغاز می شود و پس از طراحی طرح درمان، آماده سازی استخوان، جراحی کاشت پایه، دوره ترمیم و ساخت پروتز، با نصب روکش نهایی ادامه پیدا می کند.
مدت زمان و ترتیب این مراحل برای همه بیماران یکسان نیست. بعضی افراد بدون نیاز به درمان تکمیلی وارد مرحله جراحی می شوند، در حالی که برخی دیگر به درمان لثه، پیوند استخوان یا سینوس لیفت نیاز دارند. به همین دلیل، برنامه درمان باید بر اساس معاینه دقیق و شرایط اختصاصی هر بیمار تعیین شود.
در کلینیک دکتر دل آرام ، بررسی شرایط دهان و فک و طراحی برنامه درمانی متناسب با نیاز هر فرد، مبنای تصمیم گیری درباره روش کاشت و نوع روکش است. برای ارزیابی امکان انجام ایمپلنت و آشنایی با مراحل درمان، می توانید برای مشاوره و معاینه اقدام کنید.
نشانی کلینیک: میدان ونک، خیابان ملاصدرا، پلاک ۸، ساختمان پزشکان صدرا، واحد ۴
تلفن تماس: ۰۲۱۸۸۲۰۱۶۷۰
